ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Τετάρτη 10 Απριλίου 2013

Γεγονότα και απορίες...

 του ανιχνευτή



Το γεγονός:

Ανακεφαλοποίηση των τραπεζών! Δηλαδή των παρασιτικών αυτών οργανισμών, ενός δικτύου βαθύτατα διεφθαρμένου από τη φύση του, με στελέχη που η εκπαίδευσή τους δεν συμπεριέλαβε ποτέ οτιδήποτε έχει να κάνει με αυθεντικές αξίες της ζωής. Μοναδική-υπέρτατη αξία η συσσώρευση χρήματος. Τα πάντα γι'αυτούς είναι ένα παιχνίδι, το οποίο μπορεί να τους αποφέρει αστρονομικά ποσά μέσα σε λίγα λεπτά κι ενώ ολόκληροι κοινωνικοί ιστοί ξεσκίζονται και πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων. Τόσο απλά. Σε όλες τις χώρες, όπως η δικιά μας αποικία χρέους, η οικονομική πολιτική έχει πάψει προ πολλού να ασκείται από εκλεγμένες και μη κυβερνήσεις. Το χρηματιστήριο έχει αναχθεί σ'έναν παντοδύναμο "παντεπόπτη οφθαλμό" που διαμορφώνει, επιβλέπει, καταστρέφει και τιμωρεί. Άτομα και λαούς ολόκληρους, ως "παράπλευρες απώλειες" του τζογαρίσματος. Ιδού ο πολιτισμός και τα ήθη της Νέας Εποχής! Η οικονομία όχι ως μέσο για την εξέλιξη της ανθρωπότητας, αλλά ως αυτοσκοπός και δυνάστης...
 Και βέβαια, όποια ανακεφαλαίωση των εγχώριων τραπεζών με λεφτά των δανείων που δεν διοχετεύονται ΠΟΤΕ στην περίφημη πραγματική οικονομία και τις ανάγκες της, απλά θα οδηγήσει σε νέες τραπεζικές τρύπες. Λόγω συνεχιζόμενης καλπάζουσας ύφεσης σε μια "στεγνή" και υπό πλήρη διάλυση αγορά. Άρα νέα χρηματοδότηση στον ορίζοντα, που τη χρεώνεσαι ΕΣΥ "κυρίαρχε" ελληνικέ λαέ ως δάνειο. Και πάει λέγοντας...

Η απορία:

Και πιστεύεις ακόμα ότι έχεις οποιαδήποτε ελπίδα μέσα σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη ολοκληρωτική ολιγαρχία, που έχουν το θράσος να στην αποκαλούν ακόμα "δημοκρατία;" Πιστεύεις ότι μπορείς να θεωρείσαι ακόμα ως πολίτης, με τη δημοκρατική πραγματικά σημασία του όρου; (όπου " τα όργανα της πολιτείας που είναι φορείς εξουσίας πρέπει να υπηρετούν και να προασπίζουν τα συμφέροντα του συνόλου της κοινωνίας, και όχι π.χ. κάποιου εκτός της κοινωνίας ή π.χ. κάποιων μόνο τμημάτων της").
 Πιστεύεις ότι γεννήθηκες για να αποτελέσεις τροφή των τραπεζών και των κερδοσκόπων τους και των σύγχρονων μεγαλοτσιφλικάδων; Πιστεύεις ειλικρινά ότι αξίζεις κάτι περισσότερο απ'αυτό;

 Ναι; 
 Και πώς θα υπερασπιστείς αυτό που πιστεύεις;


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου