Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Η χούντα κι αν ετέλειωσε...


" Επί χούντας στα κολαστήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ τα βασανιστήρια συλληφθέντων φοιτητών, αγωνιστών, αντιφρονούντων περιελάμβαναν μια μεγάλη γκάμα: εκπαραθυρώσεις, βιασμούς, τράβηγμα των νυχιών με τανάλιες, φάλαγγα στα πόδια, δέσιμο στον πάγκο και χτυπήματα με βαριά ξύλα, χοροπήδημα πάνω στους πνεύμονες μέχρι ασφυξίας, κρέμασμα σε σιδερένιους γάντζους και τράβηγμα με σύρμα των γεννητικών οργάνων και πιο "λάιτ" όπως ξερίζωμα μαλλιών από το τράβηγμα και χτύπημα κεφαλιών στους τοίχους... Όταν όμως έπεσε η χούντα, οι δίκες των βασανιστών έγιναν μετά από έγκληση των θυμάτων και όχι αυταπάγγελτα, ώστε να ασκηθούν ποινικές διώξεις εναντίον των βασανιστών της Ασφάλειας και της ΕΣΑ. Στις φοιτητικές σχολές είχαν συγκροτηθεί επιτροπές για να συγκεντρωθούν στοιχεία και καταγγελίες βασανισθέντων φοιτητών (από τις κινητοποιήσεις και μεγάλες φοιτητικες διαδηλώσεις και αντιδικτατορικής δράσης πολλών απ'αυτούς) για την άσκηση δικαστικών διώξεων. Στις "δίκες" που αργότερα έγιναν στη Χαλκίδα, τον Κορυδαλλό και το Ρουφ, με δεκάδες κατηγορούμενους βασανιστές, τα κακουργήματα μετατράπηκαν σε πλημμελήματα, που "δεν έγιναν εκ προθέσεως" κι ότι "οι παθόντες αυτοτραυματίσθησαν για να συκοφαντήσουν την υπηρεσίαν" (η προκλητική κοροϊδία "πήγαινε σύννεφο" από τότε!). Και κανένας δεν αποτάχθηκε, ούτε μπήκε φυλακή!!! Αποδοση δικαιοσύνης στη μεταχουντική Ελλάδα..."
από  την ανάρτησή μας "Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας"

"Είμαστε σαν τον Ρομπέν των δασών. Θα παίρνουμε από τους φτωχούς και θα δίνουμε στους πλούσιους"! - ΜΑΡΚ ΤΟΥΡΝΕΪΓ, ο χρηματιστής κεντρικός ήρωας της ταινίας του Κώστα Γαβρά "Le Capital"- "Το Κεφάλαιο" .


H χούντα των καιρών μας είναι "βελούδινη". Λιγότερο brutal και περισσότερο "πολιτισμένη".

Δεν βγάζει (τουλάχιστον ακόμη) τανκς στους δρόμους για να τρομοκρατήσει, δεν χτυπάει με ριπές αυτόματων όπλων για να ματώσει και να σκοτώσει.

Τρομοκρατεί με εκτόξευση μικρών καθημερινών πυρών καταστροφολογίας και τρομολαγνείας μέσα από τις οθόνες στην υπηρεσία της και με σωρεία απειλών για κατασχέσεις (Σπίτι μου σπιτάκι τους...) και ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς (γιατί φοβάται τους "αλήτες" που ως τώρα εμπόδιζαν αυτό το "προαπαιτούμενο" των "στρατηγών-αγορών" να ολοκληρωθεί μέσα σε αιθουσες). Χτυπάει και ματώνει με καταιγιστικές ριπές υπερφορολόγησης και σκοτώνει ύπουλα και βασανιστικά με μαζικές απολύσεις και αποδομητική αγωνία για το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας.

Έχει τους εγκεφάλους της, τους βαρώνους και τους επιστάτες τους. Που μετατρέπουν ολόκληρες κοινωνίες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Υπό την αιγίδα και τη λυσσαλέα απληστία των χρηματοπιστωτικών παρασιτικών οργανισμών και των funds και των φασιστοειδών τοκογλύφων, μετόχων, "επενδυτών" και των general managers ("κάποιος πρέπει να αντικαταστήσει τις κυβερνήσεις και μου φαίνεται λογικό αυτές να είναι οι επιχειρήσεις"- Ντέηβιντ Ροκφέλλερ) των πολυεθνικών ολοκληρωτικών θεσμών της, γνωστών και ως εταιρειών (sic)-" Το Δίκτυο: Η Ζωντανή Οντότητα των 50 Πολυεθνικών που Κυβερνάει τον Κόσμο ". Όλων αυτών των παρασίτων και αρπαχτικών που λυμαίνονται τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους και τις υποδομές κοινωνικής πρόνοιας των λαών. Η "δημοκρατική χούντα" και των πολιτικών και πνευματικών ταγών της, που κατασκευάζουν ρόλους για τους έγκλειστους υπηκόους. Όπως αυτούς του (σκληρά μα πολύ σκληρά, μέχρι τελικής διάλυσης)"τίμιου εργαζόμενου", του "νομιμόφρονα", του "φιλήσυχου", του (δίχως όρια και λογική) "φορολογούμενου", ρόλοι-στερεότυπα που αλληλοκαλύπτονται και μοντελάρονται σε μεγαλύτερα στερεότυπα, σαν αυτό της "ανάπτυξης", της "ασφάλειας" (μέσα στο θολό και σαδιστικό τοπίο γενικής ανασφάλειας), του (αστυνομοκρατούμενου) "πολιτισμού".

 Και αυτή η χούντα, σαν τους Αχαιούς που στήσανε ολόκληρο δούρειο ίππο για να εισβάλουν στα κρυφά και ύπουλα και να ισοπεδώσουν, να σκλαβώσουν και να αλώσουν, προσφέρει ως "θησαυρό" και μεταξωτές κορδέλες στους υπηκόους της τους άνθρακες και τα φύκια της super βολικής ψηφιακής και "υπερεξελιγμένης" τεχνολογίας της. Απόλυτα βολική για τους χαφιεδο-ελεγκτικούς μηχανισμούς της, μέχρι ολικής ασφυξίας κάθε ατομικού ή συλλογικού δικαιώματος και ελευθερίας κινήσεων.
 (Το "χρήσιμο" ψηφιοποιημένο σύστημα εντός των παγκόσμιων πυλών ή Τεχνοσκλάβοι-"πολίτες" χαρείτε: ήρθαν οι βιομετρικές ταυτότητες! ή  Καλώς ήλθατε στην "αχρήματη κοινωνία" (και μια ταινία μικρού μήκους)


 Και αν χρειαστεί, αυτή η χυδαία, αντιεπιβιωτική, με έντονα τα χαρακτηριστικά της ψυχοπάθειας, σύγχρονη χούντα, αν νιώσει να απειλείται από τη δυναμική αντίδραση ή τη φιλαλήθεια, την επινοητικότητα, την ακεραιότητα  και αυτάρκεια προσωπικότητας των δικαιωματικά κατά την φασιστική αντίληψή της-εξουσιαζόμενών της, δεν διστάζει να επιστρατεύσει και να χρησιμοποιήσει κατά βούληση τους καλά εκπαιδευμένους μηχανισμούς της. Εκπορνευμένης επαγγελματικής   συκοφάντησης, λασπολογίας και ενορχηστρωμένης παραπληροφόρησης (βλέπε ΜΜΕ και λογής "ειδικούς"), καθώς και λοβοτομημένης άγριας, κτηνώδους καταστολής.

οι κουραδόμαγκες τότε...
...και τώρα:
το ήθος και οι συνήθειες της κατά παράδοση φιλοχουντικής ελληνικής αστυνομίας δεν αλλάζουν εύκολα όσο κι αν "εκδημοκρατιστεί"...

Για ποια επέτειο μνήμης και άρα μάθησης (όπως είναι και το υγιές), μιλάμε τελικά; Όταν η χούντα ποτέ δεν έφυγε, αλλά μεταλλάχτηκε, μασκαρεύτηκε με οικονομικίστικα και νομικίστικα φτιασίδια, εκσυγχρονίστηκε, ακόμη μια φορά χαφιεδοποιήθηκε για λόγους "ασφαλείας" των πολιτών, εξοπλίστηκε με νέα "σοφιστικέ" και "νόμιμα" πυρομαχικά και όπλα (εξώδικα, χρεωστικά, ειδοποιητήρια, κοινοποιήσεις, μαύρη εργασία και απειλές κατά των εργαζόμενων από εργοδοτικά καθάρματα και καθαρματίδια, μνημόνια με κτηνώδη προαπαιτούμενα κτλ κτλ), πέταξε τις στολές και τα γαλόνια και φόρεσε κοστούμια με ή χωρίς γραβάτες...
Και αυτά δεν ισχύουν μόνο στην Ελλάδα, αν και τα χαρακτηριστικά και οι παράμετροι αλλού μπορεί να διαφέρουν, ωστόσο η κεντρική επιδίωξη και η φιλοσοφία είναι η ίδια, όπως το βλέπουμε εμείς.

Τελοσπάντων. Το Πολυτεχνείο όμως συνέβη! Εκεί όπου ξεχύθηκαν στους δρόμους και προχώρησαν σε καταλήψεις σχολών οι φοιτητές ενωμένοι με μαθητές και εργάτες και με τη συμπαράσταση χιλιάδων ανθρώπων ( "προβοκάτορες" για το επαναστατικό μονοπώλιο του ΚΚΕ, σύμφωνα με όσα δήλωνε εκείνη την περίοδο - Θυμήσου και αυτό:"Η αληθινή δημοκρατία έχει πάψει να υπάρχει στον πλανήτη μας..."). Όλοι αυτοί που όρθωσαν με μεγάλο θάρρος το ανάστημά τους απέναντι στην(άραγε πόσο ισχύει αυτό και σήμερα για την πολιτική ηγεσία και κατ'επέκταση και την ίδια τη χώρα;) πουτανίτσα των ΗΠΑ χούντα των "πατριωτών" συνταγματαρχιδιών. Ασχέτως αν κάποιοι από τη λεγόμενη "γενιά του πολυτεχνείου" έγιναν μετά πιστά σκυλιά και στελέχη της ελληνικής νομενκλατούρας και πολιτικής μαφίας.


Και ως αφιέρωμα σε αυτή τη γενναιόψυχη στάση των ανώνυμων επαναστατών με αιτία (θυμήσου και αυτή την ιστορία: ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΝΗΜΗΣ Σ'ΕΝΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ: " Ο αδελφός μου ο Στέλιος"), εκείνων των ζοφερών (σαν τις σημερινές) ημερών, επιλέγουμε να κλείσουμε με το παρακάτω βίντεο.

ανιχνευτής

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

" Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ MATRIX "


Συνδέστε το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον άρθρο και με αυτά από εμάς:  
- " Σπάσε την πραγματικότητα!"
- Το "κόκκινο χάπι" είναι πάντα στη διάθεσή σου
- Παραμιλητό μέσα σ'ένα "κενό" του συνηθισμένου χρόνου...
- έγκλειστοι στη "μαύρη σιδερένια φυλακή"
Μία εκστατική επιθυμία...
- "Τα πάντα ρει!" Κι εμείς μαζί τους!

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ MATRIX «ο άνθρωπος ορίζει την πραγματικότητα του μέσα από τον πόνο και τη μιζέρια».

( Eνότητες:  ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ MATRIX - ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΖΩΗ - Ο ΑΚΥΡΗΚΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ MEMES: ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ MATRIX - ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ TOΥ MATRIX ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ-
Ο «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ»: ΜΙΑ ΥΠΟΥΛΗ «ΜΑΤΡΙΞΟΠΟΙΗΣΗ» )


«Το να μεταμορφώσεις την αντίληψη του κόσμου και να αλλάξεις τη δομή της κοινωνίας είναι το ίδιο πράγμα. Απελευθερώνοντας τον εαυτό του κάποιος, έχει αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης και, συνεπώς, έχει μετασχηματίσει την κοινωνία» Πήτερ Μάρσαλ

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ MATRIX

Μετά τον θρίαμβο της «ήπιας σκέψης» των δεκαετιών του 1980 και 1990, πιστεύω πως είναι ο καιρός για ένα ισχυρό ταρακούνημα στους υπνωτισμένους εγκεφάλους μας. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να ρεμβάζουμε μέσα στις ψευδαισθήσεις μας και να πίνουμε «χαλαροί» το φραπέ μας. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που άρχισα τελευταία να γράφω κείμενα σαν κι αυτό. Ένα καλό κείμενο επενδύει μια μεγάλη ποσότητα διανοητικών πόρων μέσα σε λίγες σελίδες, συμβάλλοντας στην κατανόηση του κόσμου που ζούμε. Όταν τελειώνεις την ανάγνωση του μπορείς να δεις τον κόσμο με διαφορετικά μάτια. Αυτό ενδιαφέρει κι εμένα: να συμβάλλω στην ανακάλυψη νέων τρόπων ερμηνείας του κόσμου και της πραγματικότητάς μας.

Γράφοντας αυτό το κείμενο, σαν να ήθελε το ίδιο να γραφτεί, νιώθω πως σε τελική ανάλυση το The Matrix λειτουργεί ως πυροκροτητής, που πυροδοτεί στον καθένα μας μια αλυσιδωτή αντίδραση ερωτημάτων σχετικά με τη φύση της πραγματικότητας και όχι μόνον. Τα ερωτήματα αυτά ώθησαν κι εμένα στο ρηξικέλευθο συμπέρασμα πως ζούμε μέσα στο φαντασιακό ενός καθρέπτη, μιας οθόνης, μιας «μήτρας»(Matrix) που αποκαλούμε «πραγματικότητα» και μάλιστα βρισκόμαστε σε κωματώδη κατάσταση, εφόσον οι κινήσεις μας είναι υποτυπώδεις. Η πολυθρύλητη ελευθερία μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη –δοκιμάστε, για παράδειγμα, να μην πληρώσετε για κάποιους μήνες τους λογαριασμούς σας…– και οι επιλογές μας περιορισμένες. Άλλωστε δεν μπορούμε να διαλέξουμε αυτό που είμαστε (δηλαδή παγιδευμένοι στο Matrix της «πραγματικότητας»), μπορούμε μόνο να διαλέξουμε αυτό που θέλουμε να γίνουμε: να ξεφύγουμε από αυτό και να δραπετεύσουμε στην «έρημο του πραγματικού».

Προσωπικά προτιμώ να μην θεωρώ ως «Matrix» απλά τον σημερινό προσομοιωμένο, κωδικοποιημένο και συμβολικοποιημένο κόσμο μας, αλλά να γίνω πιο συγκεκριμένος. Δεν θέλω να στοχεύω σε αφηρημένα πράγματα. Δεν μου αρκεί να αναλίσκομαι σε γενικόλογες φιλοσοφικές τοποθετήσεις κατά ενός αφηρημένου «Matrix» και στο τέλος τίποτε. Θέλω να οριοθετήσω τον εχθρό μου για να μπορώ να τον πολεμήσω καλύτερα. Θέλω να χαρτογραφήσω το δικό μου «Matrix» για να καταστρώσω στη συνέχεια «σχέδιο μάχης» εναντίον του. Έτσι λοιπόν μπήκα στη διαδικασία να κατασκευάσω έναν κατάλογο από τις εκφάνσεις του σύγχρονου Matrix και να σας τις παρουσιάσω, προκειμένου να πάρετε μια εικόνα για την κοσμοθέασή μου.

Να τι αποφάσισα να θεωρώ ως εκφάνσεις του «Matrix»

*Τη μίζερη κι επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα που σκοτώνει τα όνειρά μας.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Hμιύπαρξη


Ένας φίλος μου έκανε πάσα με mail αυτό το πανέξυπνο σκίτσο (δυστυχώς δεν γνωρίζω το όνομα του δημιουργού του και δεν έχω και τις γνώσεις για να το αναγνωρίσω από την τεχνοτροπία).

Κάνοντας τις αναπόφευκτες σκέψεις πάνω στο μήνυμα που θέλει να περάσει, νιώθω ότι είναι για γέλια και για κλάματα.
Διότι ζούμε στις εποχές του "ημι".  Των "ημι-εννοιών". Και των "ημι-παραδοχών", καθώς η αλήθεια αποδεικνύεται πολύ οδυνηρή για να την κάνουμε μάθηση και να αποτελέσει εφαλτήριο σημαντικών, πολύ σημαντικών, γενναίων και ασυμβίβαστων συλλογικών αποφάσεων. Όταν φαίνεται ότι ο εξευτελιστικός συμβιβασμός αναδεικνύεται (ή κάποιοι προσπαθούν με κάθε προπαγανδιστικό, αδιαφανές και αδίστακτο μέσο να τον επιβάλλουν) σε κυρίαρχη ψυχολογική και κατά συνέπεια κοινωνική κατάσταση. Ή κοινωνική αταξία για να είμαστε ακριβείς, χωρίς το καπέλο του "ημι".

Διότι βρισκόμαστε υπό καθεστώς "ημι-δημοκρατίας". Που κατασκευάζεται στο χωνευτήρι της γραφειοκρατίας των Βρυξελών και βέβαια όχι μόνο εκεί, στα σχέδια και την πλήρη ανομία του παγκοσμιοποιημένου τραπεζικού και πολυεθνικού οργανωμένου εγκλήματος. Και στο έλεος των διαθέσεων των κάθε λογής μεγαλέμπορων αυταπάτης μαζικής, όπλων που αξιοποιούνται στα παγκόσμια πεδία μικρών και μεγάλων συρράξεων και κάθε είδους ναρκωτικών δηλητηρίων για το πνεύμα και το κορμί.
 Και όλα αυτά ενώ τα κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού και της καταστροφικής ασυδοσίας ή ελευθερίας των αγορών, αποτυχημένα από τη σύλληψή τους ακόμα, έχουν χρεωκοπήσει οφθαλμοφανέστατα και παταγωδώς στην παγκοσμιοποιημένη πράξη.
 Αλλά εκεί! η ταινία αυτή συνεχίζει να παίζεται ως μόνη αποδεκτή "κουλτούρα" και "αγωγή". Με παθητικούς θεατές και ζαλισμένους δέκτες τους λαούς.

 Κι έτσι έχουμε την επιθυμητή, για τo "ξεχωριστό είδος" των ελίτ, κατασκευή λαών. Ημι-απασχολούμενων, ημι-υποπρολεταριοποιημένων, ημι-διαμαρτυρόμενων, ημι-σκεπτόμενων, ημι-πληροφορημένων, ημιμαθών, σχεδόν ημιθανών. Κάτι, να πούμε, σαν.."ημι-λαών"; Σε μια πραγματικότητα ημι-ύπαρξης!
Με ηγέτες τους ημιηλίθιους που, από τους πίσω, κρίνονται κάθε φορά χρήσιμοι.

Rohalas

( Mας το έστειλε ο φίλος μας  "rohalas" )


Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Το “Αραβικό ΝΑΤΟ” φέρνει πόλεμο ή ειρήνη;

 Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, κι από ιστορική και από σύγχρονη γεωπολιτική οπτική, για όσα "τρέχουν" στην πυριτιδαποθήκη της Μέσης Ανατολής. Mε απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για ολόκληρο τον πλανήτη...


Το “Αραβικό ΝΑΤΟ” φέρνει πόλεμο ή ειρήνη;




του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη* 

Η μουσουλμανική παράδοση λέει ότι, μόλις ο Μωάμεθ έγινε δύο μηνών, η μητέρα του, σύμφωνα με τα έθιμα των Βεδουΐνων των πόλεων, τον παρέδωσε σε κάποια παραμάνα Χαλίμα για να τον αναθρέψει στην έρημο. Ο Προφήτης δεν ξέχασε ποτέ όσο ζούσε εκείνα τα αμέριμνα χρόνια που πέρασε στην υγιεινή ζωή σαν παιδί κι αναφερόταν πάντα με νοσταλγία στις περιποιήσεις της παραμάνας του.

Η Χαλίμα δεν είναι η μόνη γυναίκα που σφράγισε καταλυτικά με την παρουσία της την ζωή του ιδρυτή της μουσουλμανικής θρησκείας. Η γυναίκα του, Χαδίγα, μια πλούσια χήρα από την Μέκκα, ήταν αυτή που ώθησε τον Μωάμεθ να αφιερωθεί στην προφητική του αποστολή, εξασφαλίζοντάς του παράλληλα την οικονομική του ανεξαρτησία.

Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι ξεκίνησε μια μακρόχρονη παράδοση οι γυναίκες να έχουν μια ιδιαίτερη θέση στα παρασκήνια, πάντα, της ιστορίας του Ισλάμ.
Σήμερα, ο 37χρονος σεΐχης του Κατάρ Ταμίμ αλ-Θάνι είναι ο έβδομος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο, με περιουσία πάνω από 7 δισεκατομ. δολλάρια.

Πίσω, όμως, από τον “αιρετικό” σεΐχη, που ξαφνικά στοχοποιήθηκε από τον Οίκο των Σαούντ επικεφαλής μιας ετερόκλητης μουσουλμανικής συμμαχίας, φαίνεται ότι κρύβεται ...μια σεΐχα, η φανταχτερή και παντοδύναμη στον ισλαμικό και διεθνή χώρο Μόζα μπιντ Νάσερ, που δεν είναι άλλη από την μητέρα του.

Δεύτερη γυναίκα του πρώην εμίρη του Κατάρ, Χαμάντ αλ-Θάνι, από τότε που ήταν η καλλονή πρώτη κυρία του μικροσκοπικού αυτού εμιράτου, η Μόζα φρόντιζε να εντυπωσιάζει με το κομψό και πανάκριβο γούστο της, την πάντα προσεγμένη εμφάνιση δίπλα στην διεθνή πολιτική και οικονομική ελίτ και το ταλέντο της στην οσμή του χρήματος. Οι κακές γλώσσες λένε ότι στην ηγεσία του εμιράτου -παρ' όλο που δεν ήταν ο πρώτος στην σειρά διαδοχής- αλλά και στην λίστα των πιο πλούσιων ανθρώπων του Forbes, ο “χαϊδεμένος” της μαμάς του Ταλίμ βρέθηκε χάρη στις δικές της διασυνδέσεις και φιλοδοξίες.

Σήμερα το Κατάρ, με τα τρίτα σε μέγεθος αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο, με τους πλουσιότερους γηγενείς κατοίκους στον πλανήτη και με ένα από τα ισχυρότερα διεθνή τηλεοπτικά κανάλια, το Al-Jazeera, στα χέρια του, κινδυνεύει να βρεθεί σε διπλωματική απομόνωση και εμπάργκο από τους Άραβες γείτονές του ή ακόμα να οδηγηθεί σε μία σύρραξη από την οποία... ούτε ο Αλλάχ δεν ξέρει τι μπορεί να προκύψει.

Ο λόγος γι' αυτό είναι ότι εμπλέκονται ισχυρά συμφέροντα, τοπικά και διεθνή, αλλά και τρία κράτη με ιστορικό τυχοδιωκτικών επεμβάσεων στην Μέση Ανατολή. Τα τρία αυτά κράτη χάνουν καταφανώς και ανησυχητικά την επιρροή τους στην περιοχή και γι' αυτό γίνονται πιο επικίνδυνα: οι ΗΠΑ χάνουν στο Ιράκ και στην Συρία, το Ισραήλ στον Λίβανο, και η Σαουδική Αραβία στην Υεμένη.

Ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι οι Σαουδάραβες αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική κρίση χωρίς ορατό τέλος, ενώ το Κατάρ έχει γίνει η πλουσιότερη χώρα στον πλανήτη, κυρίως χάρη σε ένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου που το μοιράζεται με το Ιράν!

Τhis is what we call "american dream"

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

" Six Years at the Bottom of the Ocean "

 
 
 
Έρχεται η φάση που διαλέγεις ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ.
Και καταπίνεις Αυτοανάλυση. Γιατί πως θα σε ανασυγκροτήσεις αν δε σε αναγνωρίσεις πρώτα σε όλο σου το εύρος?

Και διαβάζεις Θεωρία του Πολέμου. Γιατί ο πόλεμος πάντα μαίνεται.
Νιώθεις πως ζείς μηχανικά,κι ας το έχεις αναγνωρίσει.
''Η συνειδητοποίηση της αλλοτρίωσης δε σε κάνει λιγότερο αλλοτριωμένο''.
Και όταν κάνεις ξεσκαρτάρισμα,διώχνεις μαζί και συ-γ-κινήσεις.Τις κινήσεις σου μαζί με άλλους.

Είναι σκέτη βία η συνειδητοποίηση ότι βαριέσαι.

Σιγά,δε βαριέσαι..έτσι κι αλλιώς ο μί-zero-ς εμπεριέχει το μηδέν.
Και χρωστάμε πολλά στο μηδέν
Σχεδόν το τίποτα.

Κι αφού ζείς μηχανικά δε κινείσαι. Ούτε κινείς τους άλλους.

Μίζερες συγκινήσεις μηδέν.
 
 
το διαβάσαμε στον Anartist - η εικόνα της ανάρτησης είναι από εμάς
 

Μια ευχάριστη, καινούργια, μουσική έκπληξη!

"Το garage punk πήρε το όνομά του από τους ανήσυχους και θερμόαιμους πιτσιρικάδες, που στα μέσα του '60 (64-65) κλείνονταν στα γκαράζ των μπαμπάδων τους (για να μην ενοχλούν τόσο πολύ τους φιλήσυχους γκρινιάρηδες νοικοκυραίους), με τις νεοσύστατες μπάντες τους κι επιδίδονταν σε κιθαριστικούς ορυμαγδούς!" απόσπασμα της ανάρτησής μου Από τα '60ς με ήχους και σκέψεις...

To Σάββατο που μας πέρασε βρέθηκα κοντά στο κέντρο της Αθήνας, στο γνωστό livaδικο Gagarin 205, όπου είχα πάει με δύο φίλους για να δω και ν'ακούσω (για πρώτη φορά σε live, αν κι έχουν επισκεφτεί ουκ ολίγες φορές την Ελλάδα) τους θρυλικούς Fuzztones του  Rudi Protrudi, εκρηκτικού όπως πάντα ασχέτως αν τον πήραν πλέον τα χρόνια. Πρόκειται για μία cult μπάντα, που στις δεκαετίες του'80 και '90 έκανε παντού γνωστή με τις πολύ καλές διασκευές της, εντός (αν εξαιρέσεις τους εκεί πολλούς ήδη "μυημένους") κι εκτός ΗΠΑ, την εκπληκτική garage punk σκηνή των '60ς. Όπως αυτή εκφράστηκε από τις "βρώμικες" εφηβικές κιθάρες του 1965, 66, 67 και 68 και τους δίλεπτους και τρίλεπτους δυναμίτες συγκροτημάτων-φετίχ για τους λάτρεις του είδους (όπως εγώ ας πούμε). Σχημάτων σαν τους θρυλικούς Sonics (το φοβερό και τρομερό Strychnine τους έχει γνωρίσει αμέτρητες διασκευές στο πέρασμα των χρόνων), τους Seeds (με τις μπλουζ αλλά και τις ψυχεδελικές επιρροές της εποχής - ιδού ένα από τα αλησμόνητα χιτάκια τους: Can't seem to make you mine LIVE), τους Standells (μια από τις επιτυχίες τους ήταν το "dirty water"), τους Music Machine (ιδού ένα άγριο διαμάντι: Music Machine - 'Talk Talk"), τους Τhird Bardo (τι να πει κανείς για αυτή την αριστουργηματική "ψυχεδελική γκαραζιά", 50 χρόνια πριν; The Third Bardo - I'm Five Years Ahead Of My Time), τους Lollipop Shoppe (ακούστε την μεγάλη επιτυχία τους που αναδείχτηκε όπως της άξιζε με τους Fuzztones ερμηνευτές), τους Music Explosion (The Music Explosion - Little Bit O' Soul 1967), τους Εlectras (it's only rock'n'roll: Action woman - The Electras), τους γαμάτους Shadows of Night ("Bad Little Woman") και τόσους μα τόσους τόσους άλλους. Ένα αχανές ηχητικό εκρηκτικό και συνάμα απίστευτα ελκυστικό r'n'r σύμπαν, πολυαγαπημένων γνωστών και πληθώρας άξιων άγνωστων ονομάτων στο πλατύ σχετικό μουσικό κοινό. Το οποίο "σύμπαν" αποτέλεσε τη "μαγιά", τη στέρεη βάση και την κινητήρια δύναμη και διαρκή έμπνευση για να στηθεί πάνω στα μικρά αριστουργήματα που άφησε πίσω του σχεδόν ολόκληρο το οικοδόμημα που ονομάζουμε σήμερα "εναλλακτική σκηνή", στον πληθωρικό χώρο της ποπ/ροκ και rock'n'roll μουσικής.


Ακούστε αυτή τη χαρακτηριστική συλλογή (απ'τις πολλές του είδους που έχουν κυκλοφορήσει), με τα εκπληκτικά εξώφυλλα ειδικά όταν πρόκειται για βινύλιο, από τις unknown "γκαραζόμπαντες" της  σημαντικότατης μουσικά και όχι μόνο δεκαετίας του '60. Για μια πρώτη ιδέα (αναφορικά με όσους γνωρίζουν λίγα έως ελάχιστα πράγματα για αυτή τη φάση) πάνω στην "πρωτόγονη" δυναμική τους: Back From The Grave - part one 


Στο μεταξύ είχα ψάξει για τις support μπάντες του live και μου τράβηξε την προσοχή, εξάπτοντάς μου παράλληλα την περιέργεια, η ακόλουθη κριτική που διάβασα εδώ, για ένα καινούργιο ελληνικό γκρουπ (δημιουργήθηκαν το 2010), για το οποίο δεν είχα ομολογουμένως ιδέα:

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Η νέα πραγματικότητα που καταρρίπτει όλα τα παλιά μηχανιστικά παρωχημένα μοντέλα: ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ!!

"Η επιστήμη του μέλλοντος είναι η δεισιδαιμονία του παρόντος και η επιστήμη του παρόντος είναι η δεισιδαιμονία του μέλλοντος" ΤΣΑΡΛΣ ΦΟΡΤ

Aν νομίζετε ότι η επιστημονική φαντασία είναι εξωπραγματική πού να δείτε και την πραγματικότητα!

Ξεκινάμε με δύο βίντεο, υπότιτλοι στα αγγλικά, καλοφτιαγμένα και διαφωτιστικά για το πώς ο εγκέφαλός μας αντιλαμβάνεται την ολογραφική φύση του σύμπαντος και για την κατανόηση των αρχών του, για την ψευδαίσθηση του "φυσικού κόσμου" όπως πλέον αποδεικνύεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, σε όλο και περισσότερες επιστημονικές μελέτες και εργαστηριακά πειράματα, σε όλο τον κόσμο!

-εδώ θα μας διευκολύνει πολύ και αυτή η ανάρτηση με το θαυμάσιο βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους:  Ό,τι βιώνουμε είναι όνειρο μέσα σε όνειρο -



ένα ακόμη εξαιρετικό βίντεο, με υπότιτλους στα αγγλικά, που γεφυρώνει το χάσμα στην κατανόηση της θέση μας μέσα στο ολογραφικό σύμπαν:
βίντεο γεφυρώνει το χάσμα στην κατανόηση τη θέση μας στο σύμπαν ολογραφικό.

Read more at: http://fractalenlightenment.com/el/760/enlightening-video/the-holographic-universe-perceiving-reality | FractalEnlightenment.com



Aπόσπασμα  από όσο εκπληκτικά θα ακολουθήσουν στο παρακάτω άρθρο και στα οποία, όπως θα αναφερθούμε σε μια σειρά αναρτήσεων και βίντεο, ήδη όλο και περισσότεροι επιστήμονες καταλήγουν ως νέο μοντέλο απόλυτα σύμφωνο και με τα δεδομένα της σύγχρονης προωθημένης  έρευνας αλλά και της πολύ ισχυρής..λογικής που προκύπτει από αυτήν! Σχετικά με την "ολογραφική φύση" της πραγματικότητας που ζούμε, το ίδιο το σύμπαν που αποτελεί ένα ολόγραμμα!! και το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι τι είδους υπερπολιτισμός ή ποιες υπερεξελιγμένες οντότητες το έχουν κατασκευάσει ή πιο σωστά το προβάλλουν, στην "οθόνη" που αναγνωρίζουμε ως χωροχρόνο:

"Αν οι ιδέες που περιγράψαμε πιο πάνω -δηλαδή στο κείμενο που παραθέτουμε πιο κάτω- αγγίζουν την αλήθεια, τότε οι επιπτώσεις είναι θεμελιώδεις, τρομακτικές. Ίσως η «θεωρία των πάντων» για τους φυσικούς δεν βρίσκεται στον 4-διάστατο χώρο (οι τρείς διαστάσεις του όγκου και ο χρόνος) που αντιλαμβανόμαστε ως το Σύμπαν μέσα στο οποίο ζούμε. Ίσως να βρίσκεται κρυμμένη στο σύνορο του χωρόχρονου. Ήδη από το 1998 επιστήμονες όπως ο Juan Malcadena προχώρησαν σε νέες ιδέες: Ας θεωρήσουμε έναν υποθετικό κόσμο πέντε διαστάσεων που «κατοικείται» απο χορδές (η θεωρία των χορδών είναι μια θεωρία της κβαντικής βαρύτητας που θεωρεί σωματίδια όπως τα ηλεκτρόνια, τα φωτόνια, τα κουάρκς, όχι σημειακά αλλα μονο-διάστατα, τις λεγόμενες χορδές). Αυτός σύφωνα με την ολογραφική αρχή θα είναι ισοδύναμος με ένα κόσμο τεσσάρων διαστάσεων, που ορίζεται στο σύνορο που οριοθετεί τον πεντα-διάστατο χώρο και κυριαρχείται απο σημειακά σωματίδια. Πώς φανταζόμαστε όμως ένα πεντα-διάστατο Σύμπαν; "

- Σύνδεση και με αυτή την ανάρτηση: Ζούμε όλοι μας μέσα σε μια προσομείωση;

Το Ολογραφικό Σύμπαν: Πραγματικότητα ή Ψευδαίσθηση;
Δρ. Ελένης Χατζηχρήστου*

Αυτό το τραπέζι, το κομπιούτερ επάνω του, το φλυτζάνι καφέ, το βουνό απέναντι, το φώς του ήλιου που μπαίνει απο το παράθυρο, οι νιφάδες του χιονιού που πέφτουν αργά, κι΄αυτή η μουσική που χαιδεύει τ’αυτιά μου, είναι άραγε αληθινά; Ή μήπως ψευδαισθήσεις, παιχνίδια προοπτικής που σκαρώνει το μυαλό για να ερμηνεύσει ένα χαοτικό Σύμπαν; Μερικοί επιστήμονες προκαλούν λέγοντας πως μας ξεγελούν τρι-διάστατες προβολές ενός δι-διάστατου καλειδοσκοπίου που βρίσκεται στην επιφάνεια αυτού που μέχρι τώρα ονομάζαμε Σύμπαν; Πως χώρος και χρόνος ίσως δεν είναι παρά ποταμοί πληροφορίας, και ο φυσικός κόσμος κομμάτια διαδοχικής πληροφορίας. Η ιδέα μας ταράζει, μας μπερδεύει, κάποιους ίσως μας ενθουσιάζει. Η ενοποίηση των βασικών εννοιών της βαρύτητας, της κβαντικής θεωρίας και της θερμοδυναμικής δείχνουν προς ένα μονόδρομο που λέγεται «Ολογραφικό Σύμπαν». Πασίγνωστοι επιστήμονες δίνουν ερμηνείες που αγγίζουν το χώρο της μεταφυσικής και των ανατολικών φιλοσοφιών. Ζούμε σε μια μοναδική εποχή όπου επιστήμη και επιστημονική φαντασία φαίνεται να συγκλίνουν για πρώτη φορά. Είναι όλ΄αυτά μια ακόμα «τρελλή» ιδέα κάποιων επιστημόνων ή, όπως όλα δείχνουν, ήρθε για να μείνει και ίσως να ανατρέψει εκ βαθέων τις αντιλήψεις μας για τον κόσμο που μας περιβάλλει, για την θέση μας σε αυτόν, ίσως ακόμα και για εμάς τους ίδιους; 


 -σύνδεση και με αυτή την ανάρτηση: Μάνος Δανέζης «Ζούμε σ’ ένα matrix…η ανατροπή είναι ζήτημα χρόνου»-

Στην ταινία Matrix ο ήρωας ζεί σε μια γιγαντιαία προσομοίωση υπολογιστή, μια ύπαρξη που μπορεί να περάσει στην ανυπαρξία με ένα μόνο πλήκτρο: Delete. Κι΄εμείς; Πιστεύουμε πως ζούμε σε μια «απτή» πραγματικότητα με την οποία αλληλεπιδρούμε, σε ένα Σύμπαν που καταγράφουμε με τηλεσκόπια και φτιάχνουμε μοντέλα του στην προσπάθεια να το κατανοήσουμε. Κι΄αν αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση; Άν ερμηνεύουμε σαν Σύμπαν την προβολή μιας πολύ πιο βαθιάς και θεμελιώδους αρχής, μιάς έσχατης πολυπλοκότερης πραγματικότητας; Αυτό φαίνεται να πιστεύουν κάποιοι επιστήμονες (όλο και περισσότεροι, είναι αλήθεια), που προέρχονται όχι μόνο απο το χώρο της φυσικής αλλά και απο τους χώρους της ιατρικής, της βιολογίας, της ψυχολογίας. Πολλά άρθρα σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά και βιβλία γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια για το θέμα και είναι γνωστές οι διαφωνίες μεταξύ διάσημων φυσικών που έφτασαν να βάζουν στοιχήματα μεταξύ τους για το ποιά είναι η «σωστή» απάντηση.

Το Σύμπαν αποτελείται κυρίως απο πληροφορία, ενέργεια και ύλη είναι δευτερεύουσες. Πόση πληροφορία χρειάζεται για να περιγραφεί ολόκληρο το Σύμπαν; Όση χωράει η μνήμη ενός υπολογιστή; Ποιά είναι η τελική ενοποιημένη θεωρία; Η μελέτη των ιδιοτήτων των μαύρων τρυπών πληροφόρησε τους επιστήμονες για τα απόλυτα όρια του πόση πληροφορία μπορεί να αποθηκευτεί σε μια περιοχή του Σύμπαντος ή σε μια ποσότητα ύλης και ενέργειας. Σε συνδυασμό με αυτά τα αποτελέσματα προκύπτει οτι το Σύμπαν μπορεί να μην είναι τρι-διάστατο όπως το αντιλαμβανόμαστε αλλά πως όλη η πληροφορία που εμπεριέχει μπορεί να είναι γραμμένη σε μια δι-διάστατη επιφάνεια, όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα ολόγραμμα.

 -Σύνδεση: " Imagining the Fifth Dimension " - φαντάσου την 5η διάσταση

Σύμφωνα με την κβαντική μηχανική, η πληροφορία που εμπεριέχεται σε ενα φυσικό σύστημα δεν μπορεί ποτέ να καταστραφεί, όσο και αν γίνει δύσκολη η αποκωδικοποιήση της θεωρητικά είναι πάντα δυνατή.

Εικόνες παρέλασης

Φωτογραφία από τη φετινή στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη, για να ξεχνάει ο ραγιάς λιγάκι  την χρεωκοπημένη εθνική του αξιοπρέπεια:

κι εδώ μου έρχονται στο μυαλό κάτι στίχοι από ένα super εθνικό hit (στρατιωτικό εμβατήριο):
"Περνάει ο Στρατός της Ελλάδος φρουρός,
του κάθε της εχθρού ο σκληρός τιμωρός"
Εντάξει, σκέτη ανατριχίλα δηλαδή και ένεση (φαντασιακή) υψηλής αίσθησης ασφάλειας σε καιρούς  μέγιστης και ψυχοπλακώστρας ανασφάλειας. Ναι, αλλά ποιους θα πρωτοτιμωρήσει ο "φρουρός" και από ποιους θα πρωτοσπεύσει να φυλάξει τη χώρα;
Από τους εξωτερικούς ή τους εσωτερικούς εχθρούς;
Ακόμη και από τους κατά φαντασίαν, γιατί παίζει και αυτό στη συλλογική ψυχοσύνθεση του μέσου Έλληνα. Έτσι όπως τον παραμυθιάζουν και τον χειραγωγούν από όλες τις μπάντες.

Εγώ πάντως θαυμάζω και σαφώς προτιμώ κάτι τέτοιες παρελαύνουσες μορφές, έτσι για να ξυπνάει από το γενικό λήθαργο και να παίρνει τα πάνω της η λίμπιντο. Χτυπημένη και αυτή από τη φονική οικονομική κρίση και τον ηρωικό αγώνα της επιβίωσης στο ανελέητο πεδίο μάχης της αγοράς εργασίας.



Rohalas

Μας το'στειλε ο φίλος μας "rohalas" (που σήμερα πήρε φόρα!)
Εμείς εδώ να θυμίσουμε κάποιες όχι πολύ παλιότερες αναρτήσεις μας: 
  Της παρέλασης...
( "Oι παρελάσεις δεν πιστεύουμε ότι υπηρετούν την προώθηση του "εθνικού φρονήματος" και ειδικά του αγωνιστικού φρονήματος ενός λαού. Άλλα πράγματα ίσως το κάνουν αυτό, πολύ πιο ουσιώδη και με πραγματικό αντίκρισμα σε πολλά επίπεδα. Τα οποία έχουν να κάνουν με την κοινωνικοπολιτική, πνευματική, πολιτιστική ζωή ενός τόπου...") 

Προσθήκη από τον Ένοικο... : η δική μου γνώμη είναι ότι η κύρια αποστολή ενός στρατού -όπως και της αστυνομίας- είναι να εξασφαλίζει τον υπάκουο εγκλεισμό των αμνών μέσα στη στάνη. Δηλαδή, να φυλάει το "δικαίωμα" ζωής και θανάτου των σύγχρονων μεγαλοτσιφλικάδων επί των σύγχρονων κολίγων ή δουλοπάροικων ή αλλιώς του ποιμνίου των υπηκόων. Με άλλα λόγια, "ο φόβος φυλάει τα έρμα". Ο ένοπλος φόβος, που κάλλιστα μπορεί να μετατραπεί σε αιματηρή και θανατηφόρα επέμβαση -πόσες φορές έχει άλλωστε συμβεί αυτό το γεγονός στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη Ιστορία;- επί της απόφασης των από κάτω να διεκδικήσουν μια άλλη συνθήκη κοινωνικοπολιτικής συνέχειας.


Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Μπερδέματα




-Μπαμπά, τι σημαίνει αναρχικός;
-Παιδί μου, ποιος σου έμαθε αυτή τη λέξη; Στο δημοτικό την άκουσες;
-Ναι μπαμπά! Είχα φέρει αυτή την καρτέλα με τα αυτοκόλλητα που μου πήρες για να δώσω μερικά στο φίλο μου το Νικόλα, τα είδε η κυρία μέσα στην τάξη και μου είπε ότι αυτό είναι αναρχικό σήμα και να μην το ξαναδεί στο σχολείο!
-Ποιο ρε συ; Αυτό είναι το σύμβολο της ειρήνης!
-Ναι αυτό!
-Μπα; Μήπως τα μπέρδεψε η δασκάλα σου; Ή μήπως δεν τα ξέρω καλά εγώ; Τέλος πάντων. Μην ξαναπάρεις αυτοκόλλητα στο σχολείο.
- Ναι αλλά δεν μου είπες. Τι σημαίνει αναρχικός; Είναι κάτι κακό;

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Περί βλασφημίας του γέλιου




" Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ: Αγαπητέ μου αδελφέ, υπάρχουν πολλά βιβλία που μιλάνε για την κωμωδία. Γιατί σε τρομάζει τόσο το συγκεκριμένο;

Χόρχε του Μπούργκος: Γιατί αυτό είναι γραμμένο από τον Αριστοτέλη.

Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ: [κυνηγώντας τον Χόρχε που τρέχει με το Δεύτερο Βιβλίο των Ποιητικών του Αριστοτέλη θέλοντας να το καταστρέψει] Μα τι είναι αυτό που σε τρομάζει τόσο στο γέλιο;

Χόρχε του Μπούργκος: Το γέλιο σκοτώνει τον φόβο, και χωρίς φόβο δεν μπορεί να υπάρξει πίστη. Χωρίς τον φόβο του Διαβόλου, δεν υπάρχει η ανάγκη για τον Θεό.

Γουίλιαμ του Μπάσκερβιλ: Αλλά δεν πρόκειται να εξαφανίσεις το γέλιο εξαφανίζοντας αυτό το βιβλίο.

Χόρχε του Μπούργκος:  Σίγουρα όχι, το γέλιο θα παραμείνει ως η κύρια μορφή διασκέδασης των απλών ανθρώπων. Αλλά τι θα συμβεί αν, με αφορμή αυτό το βιβλίο, οι μορφωμένοι άνθρωποι κατανοήσουν ότι επιτρέπεται να γελάς με τα ΠΑΝΤΑ; Μπορούμε να γελάσουμε με το Θεό; Ο κόσμος τότε θα κατέρρεε στο Χάος! Για τον λόγο αυτό, σφραγίζω αυτό που δεν πρέπει να ειπωθεί.

[Τρώει τις δηλητηριασμένες σελίδες του βιβλίου]

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου "Το όνομα του Ρόδου" από τον Ουμπέρτο Έκο και σκιαγραφεί με μία μόνο πρόταση τον λόγο για τον οποίο οι βλοσυρές "σοβαρές" θρησκείες φοβούνται τόσο πολύ το χιούμορ και το γέλιο. "


τα παραπάνω, περί της "βλασφημίας του γέλου" πάρθηκαν από ΕΔΩ 

Φυσικά κι ένας χαρούμενος από τη φύση του άνθρωπος είναι ένας υγιής, ψυχικά και σωματικά, άνθρωπος (κάτι που έχει αποδειχτεί πάμπολλες φορές κι επιστημονικά).
Φυσικά και το γέλιο είναι ζωή. Να γελάς, να γελάς με όλους και με όλα και πρωτίστως με τον ίδιο σου τον εαυτό όποτε τον πιάνεις να παίρνει τον εαυτό του πάρα πολύ στα σοβαρά. Να γελάς κι όταν νιώθεις να ελκύεσαι έστω και για λίγο από κάτι βλοσυρά, κατηφή, σοβαροφανή και πομπώδη σε βαθμό γελοιότητας πορτρέτα, πίνακες, αγιογραφίες "μεγάλων προσωπικοτήτων",  ιστορικών ή κατασκευασμένων, που "άλλαξαν τον κόσμο", οδηγώντας τον σε σωτηριολογικές φαντασιώσεις, μονοπωλιακές και μονολιθικές ερμηνείες, σε μαζικά σφαγεία, εκφυλιστικές ψευδαισθήσεις,  σε αυτοματοποιημένα αντανακλαστικά και αντιεπιβιωτικές συνθήκες.

 Ένας χαμογελαστός άνθρωπος, προικισμένος και με υψηλή αίσθηση του χιούμορ, είναι ένας δυνατός άνθρωπος, ανεξάρτητος, δύσκολα ελέγξιμος, ανθεκτικός στα πλήγματα κι επινοητικός απέναντι στα εμπόδια, τα ναρκοπέδια και την κινούμενη άμμο της ζωής. 
  Γυρεύει, όπως είναι φυσικό, τους ομοίους του, που αργά ή γρήγορα θα βρεθούν μεταξύ τους. Διαχέοντας και στους γύρω τους την ελκυστική, κι απελευθερωτική από φοβίες και ιδεοληψίες, δυναμική τους αντίληψη απέναντι στην μίζερη, εθελόδουλη και νοσηρή (κυρίαρχη σύμφωνα με τα συμφέροντα κάθε λογής εξουσιαστικών δακτύλων) αντίληψη περί ύπαρξης. Γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να χειριστεί με μια χαμογελαστή σοβαρότητα και μια λειτουργική ανατρεπτικότητα τα ζητήματα που αφορούν τη ζωή και να αποφύγει το βάλτωμα στα λιμνάζοντα ύδατά της. Και να ξεγλιστρήσει από "τα παλάτια και τις εκκλησίες, που είναι παγίδες, δίχτυα και θηλιές για να πιάνουν τις αιώνιες χαρές", κατά τα λόγια του σπουδαίου Γουίλλιαμ Μπλέηκ.

Και ίσως τελικά oλόκληρη η ζωή (και ο θάνατος ως συνέχεια της) να μην είναι... παρά ένα παράξενο κοσμικό αστείο.

ανιχνευτής

"There are many here among us
Who feel that life is but a joke"
 All Along the Watchtower



Kαι ως επίλογο κάτι από κάποιους που γνώριζαν πολύ καλά τι εστί χιούμορ:

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

It's a Trump's world...


Πηγή: berniesrevolution

"Scouts Honor" (προσκοπική τιμή)

Περί των συζητήσεων για αλλαγή φύλου από τα 15 (ως συνέχεια)


Οι άνθρωποι έχουμε την πολύ συχνή τάση να βιαζόμαστε. Είτε όταν περπατάμε στους δρόμους με χαμηλωμένα κεφάλια, έρμαια των σκέψεων και αυτοματισμών μας, και δεν βλέπουμε τι συμβαίνει δίπλα μας ή γύρω μας. Είτε όταν περνάμε πάνω από ένα κείμενο όχι με την αυτοσυγκέντρωση και εστιασμένη προσοχή του αναγνώστη, αλλά με ταχύτητα πιλότων F16 και μας διαφεύγει τελικά είτε η ουσία του είτε σημεία με ιδιαίτερη σημασία. Που όμως βρίσκονται εκεί. Όπως ένα σχόλιο με ιδιαίτερες επισημάνσεις, που μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά στους προβληματισμούς και τις θέσεις ενός διαδικτυακού άρθρου.

Με αυτή τη λογική, θεωρούμε χρήσιμο να δημοσιεύσουμε, ως αυτόνομη ανάρτηση, το σχόλιο του Θοδωρή Λαμπρόπουλου ή ΥΠΝΟΒΑΤΗ (κατά το διαδικτυακό του nickname) στην ανάρτηση του Ένοικου με τίτλο Κάποιες χρήσιμες ιδέες πάνω στη νομοθέτηση της αλλαγής φύλου από τα 15. Ένα θέμα που λόγω της ζωτικής σημασίας του για τα προβλήματα και την πορεία του τόπου, ετούτους τους χαλεπούς καιρούς, έχει σχεδόν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον στην λεκάνη ξεπλύματος της μαλακίας, της πουτανιάς (την οποία δεν την αναφέρουμε τόσο σε σχέση με το επάγγελμα της πορνείας όσο με την υφή της ψυχικής ουσίας) και της μηχανορραφίας, αυτή την ξετσίπωτη δεξαμενή την αναγνωρίσιμη με τον όρο media.
 Ευχαριστούμε τον Θοδωρή για την πολύτιμη συνδρομή του. Ιδού όσα είχε επισημάνει στο σχόλιο που είχε αφήσει:

" Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων είναι πρόβλημα ταυτότητας και πηγάζει από δύο αιτίες.
Η πρώτη έχει να κάνει με το ταυτοτικό πρόβλημα που αναπόφευκτα αντιμετωπίζουν όσοι το φύλο τους δεν συμβαδίζει με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό (δηλ οι μή ετεροφυλόφιλοι).

ΜΠΟΥΜ!

(μετάφραση του παραπάνω ρητορικού ερωτήματιος: "δεν μπορούμε να θρέψουμε τους φτωχούς και μπορούμε να χρηματοδοτούμε έναν πόλεμο;")

Τα μίσθαρνα ρομποτοειδή όργανα των banksters και παρασιτικών ιδρυμάτων τους, οι προστάτες των κερδοσκόπων, οικονομικών δολοφόνων κι επαγγελματιών απατεώνων γνωστών κι ως πολιτικών καριέρας, τα playmobil στην υπηρεσία των στρατόκαυλων σχιζοφρενών και των πολυεθνικών ολοκληρωτικών θεσμών γνωστών και ως εταιρειών, τα τσοπανόσκυλα για τη φύλαξη των μακάριων μες στα νομοταγή μαντριά αμνών.


Αφρίζουν και ηδονίζονται σαν μας κακοποιούν, μας ματώνουν, μας σέρνουν στα τσιμέντα, στα τμήματα και στα κελιά τους, σαν μας φοβερίζουν, μας προσβάλλουν, κοιτώντας μας με δύσκολο να καλυφθεί μίσος πίσω από τα απαίσια προσωπεία του νόμου υπέρ ισχυρών και αδίστακτων.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Άλλη μια μέρα ζωντανός...κι εξελισσόμενος



Ίσως η πιο σημαντική γιορτή για τον άνθρωπο, η σημαντικότερη όλων, είναι αυτή που θα'πρεπε να τιμάται κάθε ξεχωριστή, κάθε μοναδική, κάθε φωτενή ή σκοτεινή ημέρα. Και ο λόγος; ότι άλλη μια μέρα ξημέρωσε και τον βρήκε ζωντανό! Σ'έναν κόσμο αφιλόξενο, όπου ο άνθρωπος έρχεται εύθραυστος, απροστάτευτος από τις εξωτερικές συνθήκες μέσα στην πλήρη γύμνια του, δημιουργώντας νησίδες ασφαλείας που αποκαλεί πολιτισμό μέσα σε μια αφιλόξενη κοσμική άβυσσο. Στροβιλιζόμενος και παρασυρόμενος από δίνες καταστάσεων και πιθανοτήτων που είναι όλες πιθανές να πραγματωθούν (ακόμα και οι πιο "απίθανες"), ρέοντας σε μια χαώδη σειρά γεγονότων, συγκυριών και συνθηκών, που λίγες φορές μπορεί να ελέγξει ή έστω να κοντρολάρει, κι αυτό μόνο προσωρινά. Επομένως το "άλλη μια μέρα ζωντανός" αποκτά ιδιαίτερη σημασία και αξίζει να τιμάται ανάλογα. Πώς;

  Με το να αποφεύγει, το πολύπλοκο έμβιο σύστημα που ονομάζεται ανθρώπινο ον, να επαναπαύεται και να τελματώνει στις όψιμες κατακτήσεις, παγιώσεις, "βεβαιότητες", ερμηνείες, μονολιθικές αποδοχές και μονοδρομήσεις πορείας. Και να γυρεύει διαρκώς εκείνες τις αναζητήσεις και ανακαλύψεις που κάνουν τη ζωή σε αυτόν τον παράξενο κόσμο πιο υποφερτή και στα καλύτερά τους έως και πιο μαγική και θαυμαστή. Ακόμα κι εκεί όπου φαίνεται ότι το στατικό, το γκρίζο, το παγωμένο, το ζοφερό, κυριαρχεί επί της κίνησης κι ευκινησίας, της ροής, της πλημμυρίδας χρωμάτων, της σπίθας που ανάβει τη φωτιά αυτή που η λάμψη της ίσως να γίνεται αντιληπτή μέχρι και στα πιο σκοτεινά πέρατα του κόσμου.  Περιορίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τον παράγοντα "τυχαιότητα" και γινόμενος όχι το ευπρόβλεπτο και κατευθυνόμενο αποτέλεσμα, αλλά η αιτία που παράγει αποτελέσματα σε όσα αφορούν τη ζωή του και περνούν από το χέρι του (δεν είναι και λίγα αυτά!). Με οδηγό την επινοητικότητα, τη δημιουργική πνοή και τη μεταμορφωτική φαντασία του που δίνει σάρκα και οστά στο άυλο και το "εξωπραγματικό", στις ιδέες και τα οράματα.

Αλλά, επιπλέον,  ο άνθρωπος καλό είναι να είναι ευγνώμων. Και να μην περιμένει να πληγεί από εκείνα τα δεινά (πόσο μάλλον αν αυτό συμβεί και φαίνεται να τον καθηλώνει στα πιο τρυφερά του χρόνια, ακόμα και με τον ερχομό του στην ύπαρξη), που σύμφωνα με την "κοινή λογική" τον αδρανοποιούν πλήρως. Ή αποτελούν, στις λίγες και οπωσδήποτε άξιες θαυμασμού περιπτώσεις, την αιτία να κατανοήσει τι σημαίνει ψυχική δύναμη, προσαρμοστικότητα χέρι χέρι με σθένος και αποθέματα κουράγιου για να μάθει να ατενίζει τον κόσμο με φωτεινή και συνάμα μαχητική ματιά. Κι άρα να εξακολουθήσει να προχωρά, να κινείται, να μη σταματά να βρίσκεται on the road. Ό,τι ουσιαστικό και σημαίνον συνεπάγεται αυτό...


ανιχνευτής


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Τσίπρας τώρα και στην Καταλονία


Στο παρακάτω άρθρο εν είδει σχολίου παραπέμπουμε σε αυτή την ανάρτηση:
  Μαθήματα δημοκρατίας εις τας πολιτισμένας Ευρώπας!


Τσίπρας τώρα και στην Καταλονία

 Στο αμέσως προηγούμενο άρθρο μας προτρέψαμε τον Πρωθυπουργό της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι να βάλει μυαλό και να κάνει με το Καταλανικό δημοψήφισμα ότι έκανε κι ο Τσίπρας με το ελληνικό: όμορφα και πολιτισμένα να το γράψει στα αρχίδια του.

Που να το βρει το μυαλό ο Μαριάνος που με την πολιτική του έχει ρίξει λάδι στη αποσχιστική φωτιά της Καταλονίας με την καταστολή πολιτικών δικαιωμάτων που επέλεξε για τους Καταλανούς;

Την προτροπή μας δυστυχώς άκουσε ο πρόεδρος της καταλανικής βουλής Carles Puigdemont ο οποίος χθες έβγαλε μια ανακοίνωση ήξεις αφήξεις καθώς αναγνώρισε μεν το δημοψήφισμα και δήλωσε ότι θα προχωρήσει στην ανεξαρτησία αλλά επίσης ζήτησε διάλογο, ευρωπαϊκή διαμεσολάβηση και πάγωσε τις "συνέπειες του δημοψηφίσματος".

Η ανακοίνωση του Puidgemont άφησε και τις δύο πλευρές δυσαρεστημένες καθώς οι Καταλανοί νιώθουν προδωμένοι ενώ η ισπανική κυβέρνηση δεν πήρε την πλήρη υποταγή που επεδίωκε.

Τι είναι αυτό που ανάγκασε τον πρόεδρο της Καταλονίας να τελειώσει ουσιαστικά την πολιτική του καριέρα;

Από τη μία είναι ο πραγματισμός σε σχέση με το πόσο εφικτή είναι η ανεξαρτησία: Η Καταλονία δεν έχει διαμορφώσει τους μηχανισμούς που θα της επέτρεπαν να σταθεί σύντομα στα πόδια της ως κράτος.

Πολύ περισσότερο βάρυνε ένας πολύ πιο αρχαίος μα πάντα σύγχρονος πραγματισμός: αυτός του τομαριού:

Στην δημοκρατική Ισπανία της δημοκρατικής Ισπανίας, ο Puigdemont δέχτηκε από το κυβερνών κόμμα απειλές ... ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ του!

Σε βαρέθηκες;




Σε βαρέθηκες.
Σε βαρέθηκες να πνίγεσαι σε σκέψεις που αρνούνται να πράξουν;
Σε βαρέθηκες να περιμένεις, και μάλιστα ανυπόμονα, ότι όλα θ αλλάξουν από κάποιον άλλον;
Σε βαρέθηκες να χαζεύεις τα συντρίμια των άλλων μέχρι και τη δική σου κατεδάφιση;
Σε βαρέθηκες να το παίζεις αρτιμελής, ενώ η καρδιά σου μοιάζει ανάπηρη;
Σε βαρέθηκες να πιάνεσαι απ' το φόβο του μέλλοντος για να αντέξεις το ναρκωμένο παρόν;
Σε βαρέθηκες να φλυαρείς σε ατέρμονες συνελεύσεις για εξόδους απ'τα λόγια;
Σε βαρέθηκες να δουλεύεις σαν τον είλωτα για να χεις τόσα όσα για να ξορκίσεις την εξαθλίωση;
Σε βαρέθηκες να συγχρωτίζεσαι με ανθρώπους που ξεπουλάνε τόσα φτηνά το τομάρι τους;
Σε βαρέθηκες ν ακούς και να μαθαίνεις για υπανθρώπους που χουν στο απυρόβλητο το δικό τους τομάρι;
Σε βαρέθηκες να δικαιολογείς στα παιδιά σου το ανθρωπάκι που αποκαλούν πατέρα ή μητέρα;
Σε βαρέθηκες να γίνεσαι όλο και πιο βαρετός, προσπαθώντας  τον εαυτό σου να πείσεις για το αντίθετο;

Θέλεις να κάψεις όλη αυτή την ανία; Θέλεις να πάψεις να υπάρχεις απλά για να υπάρχεις;
Μήπως να ουρλιάξεις. Και να σωπάσεις. Και να θυμηθείς.
Τι είναι αυτό, που αν ποτέ πραγματικά το είχες, το έχασες μετά στο δρόμο.

ανιχνευτής


Επίσης: 
"ΔΕ ΓΑΜΙΕΤΑΙ!"
 H ωραία κοιμωμένη που δεν είναι καθόλου ωραία...
 Πληγωμένο θηρίο - Έρχεται μια στιγμή στη ζωή...

 

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΕΣ ( LIBERTARIAS ) - ένα κινηματογραφικό έπος!


Αναδημοσιεύουμε την αξιέπαινη προσπάθεια του Θοδωρή Λαμπρόπουλου, γνωστού και ως ΥΠΝΟΒΑΤΗ, σχετικά με τον υποτιτλισμό της εκπληκτικής ταινίας "Οι Ελευθεριακές" ("Libertarias") - Οι γυναίκες στον ισπανικό εμφύλιο, μαζί με την εμβριθή και ευφυή ανάλυσή του. Η ταινία εκτός από τη μεγάλη αξία της, όσον αφορά τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, αποτελεί και ιστορικό ντοκουμέντο για έναν από τους πιο σκληρούς (ίσως τον σκληρότερο) εμφυλίους πολέμους της σύγχρονης ιστορίας. Αυτόν όπου η παρέμβαση των ακόμα τότε συμμάχων Ναζί του Χίτλερ και Μπολσεβίκων του Στάλιν συνέβαλε στην τελική επικράτηση των στρατιωτικών, των μεγαλοαστών και του παπαδαριού, με επικεφαλής τον στρατηγό Φράνκο, που επέβαλε μια από τις μακροβιότερες δικτατορίες. Είχαμε κι εμείς αναρτήσει κάτι μικρό ως αφιέρωμα σε αυτό το κινηματογραφικό έπος: Το ξέσπασμα της Πολεμίστριας: "γιατί θέλουμε να πολεμήσουμε"


ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΕΣ
LIBERTARIAS


Έτος: 1996
Σκηνοθεσία: Βιθέντε Αράντα
Ελληνικός τίτλος: Ελευθεριακές
Αγγλικός τίτλος: Freedom Fighters
Ελεύθερο κατέβασμα ολόκληρης της ταινίας με ελληνικούς υπότιτλους από εδώ: https://dfiles.eu/files/nbgz5tht6

"Θα έρθει μια μέρα όπου αυτός ο πλανήτης δεν θα ονομάζεται πια Γη, αλλά Ελευθερία" (από τις τελευταίες φράσεις της ταινίας)

Πρόκειται για τη μία από τις δύο αξιολογότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ, σχετικά με την (ενστικτωδώς αναρχικής έμπνευσης και κατεύθυνσης) κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία τα έτη 1936 - 1937. Η άλλη είναι φυσικά το Γη και Ελευθερία (Land and Freedom) του Κεν Λόουτς, που είχε προβληθεί το 1995, μόλις έναν χρόνο πριν τις Ελευθεριακές.

Ωστόσο, αν και οι δύο ταινίες γυρίστηκαν και βγήκαν στις αίθουσες περίπου την ίδια περίοδο, αν και διαπραγματεύονται το -κοινό- θέμα τους με τρόπο τόσο ακριβή ιστορικώς και τόσο ουσιώδη που δύσκολα μπορεί να ξαναεπιτευχθεί, θίγουν διαφορετικές πλευρές του και λειτουργούν συμπληρωματικά.
Το Γη και Ελευθερία καταπιάνεται με το γενικότερο ζήτημα τής σταλινο-λενινιστικής αντεπανάστασης και καταστολής. Οι Ελευθεριακές αναδεικνύουν το φεμινιστικό "κεφάλαιο" της επανάστασης, αλλά όχι με την γνωστή ανέραστη, συμπλεγματική, προβληματικής ταυτότητας, και, σε τελική ανάλυση, αντιαισθητική έννοια του σημερινού μεταμοντέρνου "φεμινισμού": μέχρι το 1939 ο φεμινισμός αγωνιζόταν για την ποιοτική δικαίωση της θηλυκότητας και όχι για την ποσοτική "ισότητα" των γυναικών υπό ένα καθεστώς εξίσου καταπιεστικό και για τους άντρες (="εξίσωση" των γυναικών στην καταπίεση). Όπως τίθεται κατηγορηματικά στην ταινία, στην κοινωνία του οικονομίστικου ψευδο-ορθολογισμού ούτε οι άντρες είναι προνομιούχοι. Αντιθέτως άντρες και γυναίκες υφίστανται την ίδια καταπίεση και την ίδια ευνουχιστική αποδόμηση των φύλων τους (και γενικότερα τον εξευτελισμό τους ως ανθρώπινων όντων μέσω των δοσμένων διαστρεβλοποιητικών ρόλων των φύλων τους), κάτι που καθιστά αδύνατη την απελευθέρωση του ενός άνευ της απελευθέρωσης του άλλου.

 Οι Ελευθεριακές διηγούνται τη (μυθ)ιστορία μιας κοινωνικά ετερόκλητης ομάδας γυναικών, αποτελούμενης από βιομηχανικές εργάτριες, πρώην ιερόδουλες, χωρικές, ανεξάρτητες επαγγελματίες, ακόμα και ... μια καλόγρια σε κρίση ταυτότητας. Οι ζωές τους συναντιούνται και συμπορεύονται μέσα από την περίφημη φεμινιστική ελευθεριακή (=αναρχική) οργάνωση Mujeres Libres (Ελεύθερες Γυναίκες).
Η ταινία είναι μια σπουδή επάνω στο πώς μια επανάσταση (ενν. αυθεντική και όχι πραξικόπημα κομματοστρατιωτικού τύπου) μεταμορφώνει / αναβαθμίζει τους ανθρώπους (ενν. και τις σχέσεις τους), ακόμα κι αν τελικά δεν μεταβάλλει τις -σχεδόν πάντα επιφανειακές- ιδεολογικές ή άλλες πεποιθήσεις τους. Άλλωστε όλες ανεξαιρέτως οι γνήσιες επαναστάσεις (αρχαίες ελληνικές δημοκρατίες, Γαλλική Επανάσταση, Κομμούνα του Παρισιού, Παγκόσμιο '68 κλπ.) "δούλεψαν" στο πρωταρχικό επίπεδο της -συχνά εκστατικής- απελευθερωτικής ψυχολογικής εμπειρίας και όχι στο επιδερμικό εκείνο τής ιδεολογίας. Τα κλασικά (και -γιατί όχι;- αθάνατα) κείμενα όλων των εμπνευσμένων κοινωνικών "πειραμάτων" από τον Επιτάφιο του Θουκυδίδη μέχρι το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Ρουσσώ ("ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος κι όμως είναι παντού αλυσσοδεμένος"), το Δικαίωμα στην Τεμπελιά του Λαφάργκ, την Κατάκτηση του Ψωμιού του Κροπότκιν και το Imagine του Τζων Λέννον, φανερώνουν ακριβώς έναν άλλον τύπο ανθρώπου, ο οποίος διατελεί υπό την επήρεια μιας σχεδόν εκστατικής ατομικής και συλλογικής αυτεπίγνωσης, κι ο οποίος είναι υπεύθυνος για ό,τι ευγενέστερο και αυθεντικότερο έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής για λογαριασμό ολόκληρου του ανθρώπινου είδους.
Ο ανθρωπότυπος αυτός ως γνήσιο παιδί της Ανάγκης, δεν θα μπορούσε να έχει προέλθει από μια στείρα, αμιγώς ιδεολογική επεξεργασία: οι κομμουνάροι του Παρισιού το 1871 εξοντώθηκαν φωνάζοντας "ζήτω η Ανθρωπότητα" κι όχι η τάδε ή η δείνα ιδεοληψία (το "έθνος", η "πατρίδα", η αστική "δημοκρατία", οι διάφορες θρησκευτικές ή κομματικές ιδεολογίες κλπ.). Ο ανθρωπότυπος αυτός δεν μπορεί να προέρχεται και να αναδύεται στην Ιστορία παρά μόνο από μια βαθιά μεταμορφωτική διαδικασία, όταν κάποιοι άνθρωποι (κατα)πιέζονται σε τέτοια ψυχολογικά όρια ώστε να αναγκαστούν να συνειδητοποιήσουν στις πλήρεις διαστάσεις του τό τί σημαίνει να είσαι άνθρωπος και άρα τί δικαιούσαι κοινωνικά εξαιτίας αυτής της ιδιότητας (βλ. "θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα!"). Ο Αλμπέρ Καμύ στον Επαναστατημένο Άνθρωπο το διατυπώνει με τον πληρέστερο έως σήμερα φιλοσοφικά τρόπο, όταν σκιαγραφεί την εξέγερση όχι μόνο σαν ατομική ή συλλογική εκδήλωση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης (συχνά αυτό είναι απλώς η επιφάνειά της) αλλά κυρίως σαν μια κοσμογονική έκρηξη της αξιοπρέπειας.

  Κάποιοι ίσως συγκρίνουν αυτές τις φωτογραφίες με ανάλογες "ανταρτών / ανταρτισσών" τής "εθνικής αντίστασης" ή του "Δ"ΣΕ λίγα χρόνια αργότερα στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ομοιότητα είναι μόνο επιφανειακή: σκηνές γιορτής και μαζικής ψυχικής απελευθέρωσης σαν των εξεγερμένων ισπανικών πόλεων του 1936-1937 δεν εκτυλίχθηκαν ποτέ στα κέντρα των ελληνικών. Αυτό να το σκεφτούν όσοι βρίσκουν αναλογίες στην Ελλάδα του "εμφυλίου" συμμοριτοπολέμου (=δεξιών κι αριστερών κομματικών συμμοριών), υποστηρίζοντας ότι το "Κ"ΚΕ έκανε ... κοινωνική επανάσταση. Άλλη μια περίπτωση όπου οι συγκρίσεις μεταξύ γνήσιας επανάστασης και "επανάστασης" / μαϊμούς είναι αποκαλυπτικές. Επιπλέον, ο έρωτας στις σταλινικές "ανταρτικές" συμμορίες του "εμφυλίου" ήταν απαγορευμένος δια -κομματικού- ροπάλου (βλ. Πέτρου Ανταίου, Ν. Ζαχαριάδης Θύτης Και Θύμα, Αθήνα 1991). {Επισήμανση από εμάς: και μόνο από αυτό το γεγονός αποδεικνύεται πόσο ανέραστο, αντιερωτικό, αρτηριοσκληρωτικό, μικρόψυχο, μισάνθρωπο ήταν (και είναι) το "κόμμα (ή... κώμα) του λαού". Δηλαδή τι φοβόντουσαν οι αρχικαπεταναίοι του; Μήπως αν οι ένοπλοι άντρες και γυναίκες του στα βουνά θα γίνονταν προδότες; Διότι εάν ερωτεύονταν (πράγμα...αφύσικο!) και συνουσιάζονταν μεταξύ τους, πριν τη μάχη και τον πιθανό θάνατο, μπορεί να ανακάλυπταν μία από τις αιώνιες και (απαγορευμένες) χαρές της ζωής; και μπορεί να εγκατέλειπαν την "επανάσταση" που απαιτούσε από αυτούς να την κάνουν φετίχ και να θυσιαστούν για χάρη της; }
Πέραν αυτού, οι αναρχικές πολιτοφυλακές συγκρούστηκαν εκ παρατάξεως (και όχι δια του ανταρτοπολέμου) με τον τακτικό στρατό του Φράνκο και πάντοτε νικηφόρα, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που άρχισαν να βάλλονται πισώπλατα από τον τακτικό στρατό της αστικής "δημοκρατίας" (και από τα τανκς που έστελνε ο Στάλιν στους "δημοκρατικούς"). Μετά τη "δημοκρατική" καταστολή της κοινωνικής επανάστασης ο ... οργανωμένος τακτικός στρατός της "δημοκρατίας" κατατροπώθηκε απ' τον φασιστικό.


Η Ιδεολογία σε όλες τις μορφές της (ακόμα και ο αναρχισμός) διακωμωδείται αλύπητα στην ταινία: καμμία γνήσια κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει με ένα οποιοδήποτε "ιερό" βιβλίο στο χέρι. Γι' αυτό, κάθε σκηνή κορυφαίων στιγμών της κοινωνικής / επαναστατικής διαδικασίας ακολουθείται / αποδομείται αμέσως από μια σκηνή ανελέητου επαναστατικού αυτοσαρκασμού. Αυτό συνιστά και τη μόνη γνησίως εμπνευσμένη από μια επανάσταση τέχνη που μπορεί να υπάρξει, είτε στον κινηματογράφο είτε στη λογοτεχνία. Χωρίς αυτό το "δίδυμο" τραγικότητας και αυτοσαρκασμού (που συναντάται σε πιο "συγκρατημένο" βαθμό και στο Γη και Ελευθερία), οι απόπειρες να εξαχθεί "τέχνη" από μια επανάσταση καταντούν αναπόφευκτα σαν τις γνωστές σοβαροφανείς αριστερές γραφικότητες.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ρομποτοποίησης κινδύνων ανάγνωσμα...

Παραφράζοντας τη γνωστή λαϊκή ρήση "όλα τα 'χει η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε", θα μπορούσαμε να πούμε ότι: "όλα τα'χει η Μαριορή, ο terminator της έλειπε". Θεωρώντας ως "Μαριορή" τον κόσμο που ζούμε, με όλα τα συσσωρευμένα προβλήματα που πηγάζουν από την πρωτοφανή άνιση κατανομή του πλούτου και την όλο και πιο ανησυχητική κατάχρηση εξουσίας από τους πολυεθνικούς κολοσσούς σε βάρος των λαών και τις μονοπωλιακές πρακτικές τους, την υποπρολεταριοποίηση των πληθυσμών, την ολοένα και μεγαλύτερη παγκόσμια αστυνόμευση ελέω "τρομοκρατίας" made by the western secret services κτλ. Και ως "φερετζέ" την ολοένα μεγαλύτερη πρόοδο της τεχνοεπιστήμης που μοιάζει να φλερτάρει επικίνδυνα με τα όρια της μη αναστρεψιμότητας όσον αφορά την μη συνετή διαχείριση και διαφαινόμενη αδυναμία ελέγχου των δημιουργημάτων της. Οπότε ίσως και να μη φαντάζει και τόσο ευφάνταστο το σενάριο των γνωστών ταινιών "επιστημονικής φαντασίας" με ήρωα τον "Εξολοθρευτή" (Terminator), σ'ένα δυστοπικό και όχι τόσο μακρινό μέλλον, όπου οι Μηχανές αποτελούν το νέο τύπο πανίσχυρου δυνάστη του ανθρώπινου είδους. Και αυτές οι σκέψεις μας έρχονται αβίαστα όταν μαθαίνουμε για  κάποιες όχι και τόσο πολυακουσμένες πτυχές της επικαιρότητας: 

Τα ρομπότ επινόησαν δική τους γλώσσα σε πείραμα Τεχνητής Νοημοσύνης

Επιστήμονες του Facebook αναγκάστηκαν να τερματίσουν ένα πείραμα τεχνητής νοημοσύνης που διενεργούσαν, καθώς τα δύο ρομπότ που συμμετείχαν άρχισαν να επικοινωνούν σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε κανείς άλλος εκτός από αυτά.
Τα chatbots ονόματι Alice και Bob άρχισαν να συνομιλούν με έναν τρόπο που έδειχναν να καταλαβαίνουν μόνο οι δυο τους, με τους ειδικούς να τα παρατηρούν αποσβολωμένοι πριν αναγκαστούν να τερματίσουν το πείραμα.
Τα δυο ρομπότ είχαν προγραμματιστεί ώστε να μιλούν αγγλικά και να διαπραγματευτούν την ανταλλαγή καπέλων, βιβλίων και μπαλών.
Αλλά πολύ γρήγορα τα ρομπότ τροποποίησαν την αγγλική γλώσσα και χρησιμοποιούσαν μόνο κάποιες από τις λέξεις, τις οποίες επαναλάμβαναν, δείχνοντας έτσι να μπορούν να επικοινωνήσουν πιο εύκολα.
Ο καθηγητής ρομποτικής Κέβιν Γοργουίκ (Kevin Warwick) δήλωσε σχετικά με το πείραμα:
«Αυτό είναι ένα απίστευτα σημαντικό επίτευγμα, αλλά όποιος πιστεύει ότι δεν είναι επικίνδυνο, εθελοτυφλεί. Δεν γνωρίζουμε τι λένε αυτά τα ρομπότ. Όταν έχεις ένα ρομπότ που έχει την ικανότητα να κάνει κάτι σε πραγματικό επίπεδο, όπως τα στρατιωτικά ρομπότ, τότε θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίο. Αν το ένα από τα δύο πει “Γιατί να μην κάνουμε αυτό” και το άλλο πει “Ναι” και πρόκειται για στρατιωτικά ρομπότ, τότε έχουμε μια σοβαρή κατάσταση».

Ο ίδιος συμπλήρωσε πως: «Αυτή είναι η πρώτη καταγεγραμμένη επικοινωνία αλλά θα υπάρχουν και άλλες που δεν θα έχουν καταγραφεί.

Το παραπάνω πείραμα φαίνεται πως επιβεβαιώνει και τις φοβίες του δισεκατομμυριούχου Έλον Μασκ (σύνδεσμος:  Επανάσταση των Ρομπότ: 1000 Ειδικοί, μαζί τους και ο Στίβεν Χόκινγκ Προειδοποιούν για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΒΙΝΤΕΟ), ), ο οποίος πριν λίγο καιρό βρέθηκε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Mr Facebook, Μαρκ Ζούκερμπεργκ σχετικά με τους κινδύνους που κρύβει η τεχνητή νοημοσύνη.

το διαβάσαμε ΕΔΩ

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Κάποιες χρήσιμες ιδέες πάνω στη νομοθέτηση της αλλαγής φύλου από τα 15

Ας ξεκινήσω με κάποια αποσπάσματα από την ανάρτησή μου με τίτλο Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και η "φάμπρικα" που στήθηκε γύρω από αυτά και τα "δικαιώματά" τους:

  "...διαβάζω εδώ: The little boy who started a sex change aged eight because he (and his lesbian parents) knew he always wanted to be a girl
Δηλαδή: η ιστορία του αγοριού στην Καλιφόρνια, που άρχισε μια ορμονική "θεραπεία" στα πλαίσια της διαδικασίας αλλαγής φύλου, από τα 8 του-!!!- επειδή γνώριζε ήδη, όπως και οι λεσβίες "μητέρες" ή γονείς του, ότι ήθελε πάντοτε-!!!- να κάνει..
Συγκεκριμένα:
"The lesbian parents of an 11-year-old boy who is undergoing the process of becoming a girl last night defended the decision, claiming it was better for a child to have a sex change when young. Thomas Lobel, who now calls himself Tammy, is undergoing controversial hormone blocking treatment in Berkeley, California to stop him going through puberty as a boy. But Pauline Moreno and Debra Lobel warn that children with gender identity disorder forced to postpone transitioning could face a higher risk of suicide."
Αλλά ακόμη και αν ο 11χρονος τώρα Τόμμυ, ή πλέον Τάμμυ, δεν πιέστηκε καθόλου από τους ομόφυλους γονείς του να πάρει αυτή την απόφαση που πήρε, όπως και οι ίδιοι-ες δήλωσαν, ακόμη κι αν ένιωθε "παγιδευμένο κοριτσάκι σε αγορίστικο σώμα", αναρωτιέται κανείς εύλογα: είναι δυνατόν ένα 8χρονο παιδί που μεγαλώνει σε ένα απόλυτα συγκεκριμένο περιβάλλον, το οποίο όσο κι αν τηρεί κάποια "προσχήματα" δεν παύει να αποτελεί πρότυπο για μια παιδική προσωπικότητα υπό διαμόρφωση, να πάρει μια τέτοια απόφαση; Που ακόμη και ενήλικες, οι οποίοι έχουν απόλυτα συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί την σεξουαλική τους ταυτότητα, δυσκολεύονται να πάρουν ή τελοσπάντων έχουν σοβαρούς ενδοιασμούς; Από την ηλικία των 8 ετών, που είναι ακόμη -ή θα'πρεπε να είναι- ένα  παιδί στην παιδική του ηλικία, που παίζει είτε με αυτοκινητάκια είτε με κουκλίτσες, να έχει την ωριμότητα και τη συνειδητότητα που χρειάζεται για μια τέτοια απόφαση; Και βρέθηκε και "θεράπων ιατρός" για να το βοηθήσει να "θεραπευτεί";
Και να επιστρέψουμε στον αρχικό προβληματισμό αυτής της ανάρτησης.
Διαβάζω λοιπόν κι εδώ: Gay couples’ children oppose same-sex marriage, tell of unpleasant upbringings
Δηλαδή: παιδιά που ανατράφηκαν από οικογένειες ομοφυλόφιλων -στις ΗΠΑ- εναντιώνονται σήμερα ως ενήλικες στο γάμο ατόμων του ίδιου φύλου και καταθέτουν τις δυσάρεστες προσωπικές τους εμπειρίες.
Ένα μεγάλο μέρος του άρθρου το βρήκα μεταφρασμένο εδώ, απ'όπου και παραθέτω αυτό το απόσπασμα:
"Η Stefanowicz είπε ότι «αγάπησε απόλυτα τον πατέρα της, ο οποίος πέθανε από AIDS το 1991, αλλά ο ίδιος ήταν ένας προβληματικός άνθρωπος που κακοποιούσε σεξουαλικά τόσο την ίδια όσο και τον δίδυμο αδελφό της και έφερνε αμέτρητους άνδρες στο σπίτι τους. «Εκτέθηκα σε απροκάλυπτη σεξουαλική δραστηριότητα, όπως σοδομισμός, γυμνότητα, πορνογραφία, ομαδικό σεξ, σαδομαζοχισμό και παρόμοια», έγραψε η Stefanowicz, προσθέτοντας ότι ο πατέρας της την πήρε μερικές φορές στις "τσάρκες" του σε γκέι γκαλερί τέχνης, παραλίες γυμνιστών και δημόσια πάρκα. Όπως και άλλες κόρες ομοφυλοφίλων με τις οποίες έχει μιλήσει, η Stefanowicz είπε ότι ένιωθε αυτή - και η θηλυκότητα της – να μην εκτιμώνται ή να επιβεβαιώνονται. «Τελικά, αναζητούσα την αγάπη και την αποδοχή του, αλλά δεν μου επετράπη να τον εξετάσω ελεύθερα για τον τρόπο ζωής του, να του θέσω τα ηθικά επιχειρήματα ή να βλάψω τα συναισθήματά του, αλλιώς θα είχα να αντιμετωπίσω μακροπρόθεσμες επιπτώσεις», γράφει η Stefanowicz. «Αν και δεν πιστεύω ότι όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα είναι ντε φάκτο κακοί γονείς, γνωρίζω ότι η γκέι κοινότητα όπως την γνώρισα από κοντά, ποτέ δεν θεώρησε τα παιδιά τίποτα άλλο εκτός από ένα κομμάτι ιδιοκτησίας, ένα λάθος από το παρελθόν ή ένα πολιτικό εργαλείο», έγραψε η Klein, προσθέτοντας ότι η μητέρα της και η σύντροφός της επί 25 έτη είχαν και οι δύο πεθάνει και έτσι "δεν μπορούν να μου κάνουν κακό ξανά ".
Προσωπική μου άποψη είναι ότι εμπειρίες σαν την παραπάνω μπορεί να τις βιώσει δυστυχώς ένα παιδί -και σε χειρότερο ίσως βαθμό- και μέσα σε μια "φυσιολογική" ετερόφυλη οικογένεια. Aλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία και συγχρόνως φοβερή κοινωνική "πληγή", που διαιωνίζεται και λόγω των ερμητικά κλειστών στομάτων του κοινωνικού περίγυρου. Ούτε και θεωρώ ως κάτι το παράλογο τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου που αγαπιούνται και θέλουν να μοιραστούν τις ζωές τους ως το τέλος. Αυτό που θεωρώ όμως λάθος είναι η υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, για ζημιογόνους έως καταστροφικούς λόγους όσον αφορά την παιδική ψυχολογία και εύθραυστη προσωπικότητα, κάτι που μπορεί να μη γίνει και άμεσα ορατό αλλά να λειτουργεί "υπόγεια", υποσυνείδητα και με μακροπρόθεσμες συνέπειες στον ψυχισμό και την εκδήλωση συμπεριφοράς. Όσο πραγματικά καλές κι έντιμες προθέσεις κι όσο λογικό και ισορροπημένο μυαλό διαθέτουν και προσεχτικούς χειρισμούς επιστρατεύσουν αυτοί οι γονείς."

 
Για το τι φύσης κωμικο-τραγικά νομοθετήματα και άφυλου προσανατολισμού μαγειρέματα με θεσμικό κύρος προωθούνται παγκοσμίως γύρω από τη "νομιμοποίηση" -ο νομος πάντα ήταν λαστιχάκι στα χέρια των μεγάλων "σεφ" αυτού του κόσμου- ας ρίξει κάποιος και μια ματιά σε αυτό: Gay ναι! Αλλά με ποιο τρόπο "proud"?

Μαθαίνω τώρα ότι στην απελευθερωμένη πνευματικά -αλλά καθόλου υλικά και κοινωνικά- Ελλάδα των "αριστερών διανοούμενων" συμβαίνει το εξής:  ψηφίστηκε το ν/σ που επιτρέπει σε 15χρονα να αλλάζουν φύλο και οδεύει πλέον προς την Ολομέλεια με την σύμφωνη γνώμη της κυβερνητικής πλειοψηφίας. [...]Ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε πως  η αλλαγή φύλου για παιδιά 15 και 16 ετών θα γίνεται με σύμφωνη γνώμη των γονέων και μετά από ιατρική γνωμοδότηση συμβουλίου που θα λειτουργεί στο νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού». Πηγή

Very nice, boys who want to be girls και αντίστροφα!
Όμως έχω μια πρόταση για να πλουτίσω και άλλο τα oφέλη αυτής της "ελευθεριακής" συλλογιστικής από τα πάνω. Αυτών που με τις τροπολογίες και τα νομοθετήματα της διαπλοκής και εθελοδουλίας σπρώχνουν στα παζάρια του ξεπουλήματος, σε τιμές ασυναγώνιστες για "επενδυτικά' -ή αρπαχτικά- χαρτοφυλάκια,  όλες τις κοινωνικές υποδομές και αποτεφρώνουν τον κοινωνικό ιστό, υποδουλώνοντας σε μια επονείδιστη και παράλογη οικονομική -και διανοητική- δουλεία και τις επερχόμενες γενεές. Αφού, λοιπόν, τα 15χρονα κρίνονται απαλλαγμένα από κάθε είδους σύγχυση -όπως ας πούμε ταυτότητας, κάτι φυσιολογικό σε αυτή την εύθραυστη ηλικία- και συναισθηματικά ώριμα και ψυχικά δυνατά να πάρουν μια τέτοια μη αναστρέψιμη και απόλυτα σημαδιακή απόφαση για το υπόλοιπο της ζωής τους, τότε γιατί να μη θεσπιστεί και η μείωση του δικαιώματος ψήφου στα 15; Δεν θεωρούνται υπεύθυνα για τέτοιου είδους επιλογές που υποτίθεται ότι επηρεάζουν τη συλλογική ζωή ενός τόπου; Κι ακόμη: γιατί να θεωρείται ασέλγεια πλέον και ποινικό αδίκημα σε βάρος ανηλίκου η σεξουαλική κακοποίηση σε βάρος 15χρονων; Αφού πλέον θεωρούνται ώριμα, τόσο από βιολογικής όσο και από ψυχολογικής πλευράς να επαναπρογραμματίσουν το ίδιο τους το φύλο με όποιες ριζικές και εκ θεμελίων αλλαγές συνεπάγεται αυτό για τη ζωή τους.  Άρα και κάτι σαν άτομα πρώιμης ενηλικίωσης, ας πούμε και με απόκτηση συνείδησης της "πραγματικότητας". Δεν είναι έτσι;

Και μια τελευταία απορία. Αφού αυτή η επέμβαση θα γίνεται και με τη σύμφωνη γνώμη των γονέων, που θα κάνουν την καρδιά τους πέτρα και το μυαλό τους ανοιχτό σαν πισίνα των Βόρειων προαστίων της Αθήνας, για το καλό της ψυχικής υγείας και ευτυχίας του παιδιού τους, μήπως το κράτος θα προβλέψει για αυτές τις περιπτώσεις και ειδικό επίδομα "αλλαγής φύλου τέκνου"; Ώστε η οικογένεια στη χώρα της μνημονιακής μέγγενης και της απελπιστικά αυξανόμενης εργασιακής εξαθλίωσης να μπορέσει να ανταπαξέλθει στις διαδικασίες και με τα κάθε άλλο παρά αμελητέα έξοδα μιας τέτοιας επέμβασης, συμπεριλαμβανομένης και της μετέπειτα ψυχολογικής υποστήριξης; Ή μήπως οι "στο πλευρό του πολίτη" τράπεζες, μετά τα διακοποδάνεια, τα εορτοδάνεια, τα επιχειρηματικά δάνεια και τα ναρκοδάνεια θα ανακαλύψουν τα "αλλαγής φύλου ανηλίκων" δάνεια; 
Και ως επίλογο. Άραγε ο πχ 15χρονος Γιάννης, που νιώθει να ελκύεται από τους συμμαθητές του -και ευτυχώς γι΄αυτόν δεν έχει πέσει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης εντός ή εκτός οικογένειας- θα προτιμήσει να το κρύψει μέχρι να ενηλικιωθεί και νομικά αλλά και συναισθηματικά, οπότε και να πάρει πολύ σημαντικές αποφάσεις ή να λείψει για ένα διάστημα από το σχολείο του και να επιστρέψει αργότερα ως Ιωάννα, χωρις να φοβάται; Ή μήπως ως διά "αριστερής και νεοταξικής πολυπολιτισμένης μαγείας" οι, απελευθερωμένοι από στερεότυπα παρωχημένα, συνομήλικοι, μεγαλύτεροι και μικρότεροι μαθητές της μικρογραφίας της κοινωνικής ζούγκλας που ονομάζεται "σχολείο" θα τον/την υποδεχτούν με χειροκροτήματα και ανοιχτές αγκαλιές; -θυμήσου και αυτό: Ώστε "γονέας 1" και "γονέας 2" και "μητέρα"=σεξιστικό στερεότυπο; Είμαστε τότε σεξιστές και το απολαμβάνουμε! , όπου και η μικρή φανταστική ιστορία εκεί αφιερώνεται σε όλο το "προοδευτικό"συνάφι -
Και η έξοδος από αυτή την πολυεπίπεδη ζούγκλα δεν περνάει μέσα από τέτοιου τύπου νομοσχέδια και ψηφοθηρικά τερτίπια, αλλά είναι μια διαρκής διαδικασία που προάγει την ανεξαρτησία αντίληψης από κάθε είδους δημαγωγούς και ποπαγανδιστές, το χτίσιμο ανθρώπων και κοινωνιών με υψηλή αίσθηση ευθύνης και απόκτηση σοφίας και αυτοεπίγνωσης και προπαντός την απελευθέρωση από κάθε είδους υλικά και μη δεσμά και πρόστυχους δεσμώτες που κάνουν την μαζική χειραγώγηση και εξαπάτηση ύψιστη τέχνη τους.

Τελικά η ελευθερία δεν έχει πολλές φορές σχέση με την ελευθεριότητα. Όταν η τελευταία βρωμοκοπάει συγκαλυμμένη εξουσιαστική εκμετάλλευση και ευφυή αποπροσανατολισμό από τις αιτίες που προκαλούν αποτελέσματα και μία έρπουσα, από τα πάνω να διαχέεται προς τα κάτω, σοβαροφανή αποβλάκωση με φανταχτερά, βελούδινα, πολύχρωμα ενδύματα.

Ο Ένοικος...